LONDRA - Araştırmayı yürüten ABD’den Harvard ve İsrail’den Bar-Ilan Üniversitesi antropologları, Ürdün’de Neolitik döneme ait 9 adet 18 milimetre bülüklüğünde karbonize incir buldu. Bilim insanları, incir kalıntılarının insanlığın avcılıktan tarıma yöneldiği döneme ışık tuttuğunu vurguluyor. Aynı bölgede 313 adet daha parçaya rastlanması, incirlerin amaçlı olarak yetiştirildiği tezini güçlendirdi. Analizler incirlerin dışardan müdahaleyle döllenebilen cinsten olduğunu ortaya koyuyor. Bugün de yaz sofralarının vazgeçilmezi incirler, esas olarak bir ağacın dalının toprağa yeniden dikilmesiyle ürüyor. Harvard Üniversitesi porfesörü Ofer Bar-Yosef, Neolitik insanların incir ağaçlarını bilerek ve isteyerek yetiştirdiğini düşünüyor. Bar-Yosef bunu şöyle açıklıyor, “Yemiş olarak incirin tadını keşfetmelerinin ötesinde, mevcut bir incir ağacından bir yenisinin dikilmesi, ilk tarım eylemi sayılabilir, zira yeniden dikim olmadan bu ağaçların pratik olarak doğada kendi başına üremesi mümkün değil.”
NEOLİTİK MÖNÜ: AV ETİNİN YANINA İNCİR
İncirlerin bulunduğu bölgede aynı zamanda çavdar, şerbetçiotu ve buğday taneleri de ortaya çıkarıldı. Bilim insanları, bunu Neolitik insanların çeşitli bitkileri av etlerinden oluşan yemek mönülerine kattığının bir kanıtı sayıyor. İncir veya belki benzeri bitkilerin yetiştirilmesinden önce insanoğlu avcılıkla besleniyordu.
Tarımın Neolitik insanın doğayla ilişkisinde bir devrim olduğuna dikkat çeken Bar-Yosef, “Neolitik insanlar doğada ne yetişiyorsa onu yemekten ziyade, inisiyatifi alıp kendi besinlerini topraktan çıkarmayı başardılar.” Araştırmacılar, incirlerin diğer yetiştirilmiş bitkiler olan buğday ve şerbetçiotlarından daha eski olduğunu belirtiyor. Öte yandan, daha önce Güney Kore’de bulunan 15 bin yıllık pirinç tarımın ilk nerede başladığı sorusu karmaşıklaştırıyor.
